Filozofka pisze o „różnorodnych, oplatających jak macki całą Ziemię wpływach i siłach” zarówno o twórczym jak i destrukcyjnym charakterze, wskazując na (obejmującą wiele mitologicznych i pochodzących z fantastyki naukowej, poza-wymiarowych, nadludzkich i nie-ludzkich bytów) inspirację Nagami, Gają, Meduzą, Tangaorą, Terrą, Haniyasu, Spider-Woman, Pachamamą, Ọyą, Gorgoną, A’akuluujjusi i innymi, których H.P. Lovecraft „nie mógł sobie wyobrazić ani zaakceptować”.
Krytyka antropocenu Sama propozycja nowego terminu wynika z krytyki koncepcji antropocenu, jako antropocentrycznego i opartego na ludzkim indywidualizmie, wskazując na znaczenie poza-ludzkich bytów i procesów oraz ich związków. Haraway proponuje podejście oparte na haśle „make kin, not babies” – budowaniu relacji imitujących pokrewieństwo pomiędzy ludźmi a innymi ziemskimi gatunkami i tworzeniu opartych na nich wspólnot, zamiast ciągłego zwiększania ludzkiego przyrostu naturalnego, poszerzającego ludzką dominację na Ziemi.
Wskazując na skalę i nieznane jeszcze skutki wynikające z destruktywnej i twórczej ludzkiej działalności, Haraway proponuje chthulucen jako nazwę adekwatniej oddającą aktualną sytuację planety, niż antropocen.