Wawrzyniec Edward Wolańczyk ps. „Smok” (ur. 28 lipca 1918 w Laszkach k. Jarosławia, zm. 4 lipca 1998 w Gliwicach) – chorąży Armii Krajowej, kawaler Orderu Odrodzenia Polski, Harcmistrz Polski Ludowej. W czasie kampanii wrześniowej dowódca czołgu 7 TP w 2. batalionie czołgów lekkich. Członek Związku Walki Zbrojnej i Armii Krajowej w latach 1940-1943.
Uczestnik walk w czasie powstania zamojskiego. Więzień obozów koncentracyjnych w latach 1943-1945. Uczestnik walk z UPA. Komendant Powiatowy Straży Pożarnych powiatu Lubaczowskiego w latach 1945-1948. Zasłużony wychowawca młodzieży i nauczyciel.
Życiorys Wawrzyniec Edward Wolańczyk urodził się 28 lipca 1918 w rodzinie Józefa i Barbary zd. Kapuściej w Laszkach powiatu Jarosławskiego.
3 listopada 1937 został powołany do czynnej służby wojskowej w 2 batalionie pancernym w Żurawicy, w którym w latach 1937-1938 ukończył szkołę podoficerską. 14 sierpnia 1939 awansowany do stopnia kaprala. Podczas kampanii wrześniowej służył w 2. Batalionie czołgów lekkich, 2 kompanii kpt. Konstantego Hajdenki jako dowódca czołgu. Był ranny w czasie walki ulicznej patrolu zwiadowczego w Sieradzu, gdzie sparował cios bagnetu przeciwnika własną dłonią. W czasie walk pod Rozprzą, mimo drugiej rany w lewą stopę i lewy nadgarstek nieprzerwanie dowodzi swoim czołgiem.