8 lipca 1941 przy wypełnianiu zadania bojowego został ciężko ranny w głowę i zmuszony wrócić na swoje lotnisko. W 1943 ukończył przyśpieszony kurs Akademii Wojskowo-Morskiej, we wrześniu 1943 wrócił na front jako pomocnik dowódcy, a od sierpnia 1944 szef sztabu 27 pułku lotnictwa myśliwskiego Sił Powietrznych Floty Północnej. Wykonał wówczas 247 lotów bojowych i brał udział w 113 walkach powietrznych, w których strącił 13 samolotów wroga. W 1945 jako szef sztabu 27 pułku lotnictwa myśliwskiego Sił Powietrznych Floty Oceanu Spokojnego brał udział w wojnie z Japonią. Po wojnie został zastępcą dowódcy pułku Sił Powietrznych Floty Czarnomorskiej, w 1951 został naczelnikiem głównego punktu zarządzania i nawigacji lotnictwa myśliwskiego Floty Czarnomorskiej, od 1951 do 1956 szefem sztabu 78 i 516 pułków lotnictwa myśliwskiego Sił Powietrznych Floty Północnej, później szefem sztabu kolejno wielu dywizji obrony przeciwlotniczej na obszarach podbiegunowych i w krajach bałtyckich, a w końcu szefem sztabu 14 Dywizji Obrony Przeciwlotniczej w 6 Samodzielnej Armii Obrony Przeciwlotniczej.