Z myślą o wyłącznie transmisji telewizyjnej do gospodarstw domowych, wybrano nową ale sprawdzoną na amerykańskim rynku koncepcję satelity średniej mocy, w opozycji do cięższych konkurencyjnych europejskich satelitów o większej mocy sygnału, niemieckiego SAT-1 i francuskiego TDF-1. Platformę i producenta satelity wybrała jeszcze w lutym 1985 roku spółka GDL-Coronet, przedsięwzięcie satelitarne z kapitałem amerykańskim. Po wyparciu GDL-Coronet z europejskiego rynku z powodów politycznych i przejęciu go przez nowo powstały SES, ten ostatni przejął także kontrakt na dostawę satelity i potwierdził zamówienie we wrześniu 1985 roku.
Satelita został zbudowany przez RCA Astro Electronics (obecnie Lockheed Martin Space Systems) na bazie platformy AS-4000. Pojazd o masie 1 817 kg i wymiarach 1,5 m × 1,7 m × 2,1 m wyposażony został w 16 transponderów działających w paśmie Ku z mocą 45 W, plus 6 transponderów zapasowych. Napędzany silnikiem rakietowym Star-37XFP na paliwo stałe, zasilanie zapewniało mu ogniwo słoneczne (panel fotowoltaiczny) o rozpiętości 19,3 m i mocy 2,8 kW. Czas życia satelity przewidywano na 12 lat.
W maju 1986 roku rozpoczęto budowę centrum kontroli umiejscowionego na terenie Zamku Betzdorf w gminie Betzdorf we wschodnim Luksemburgu, kończąc ją w tym samym roku.