W latach 1938–1939 była przewodniczącą Wydziału Młodzieżowego Robotniczego Instytutu Oświaty i Kultury im. S. Żeromskiego oraz redaktorką wydawanych przez organizację publikacji, m.in. Przez syndykalizm do Polski. Wraz z mężem - Witoldem Brodzikowskim, włączyła się w działalność grupy propagandowej Związku Związków Zawodowych. W październiku 1939 była organizatorem tymczasowego centrum mobilizacji rewolucyjnych syndykalistów w Warszawie. W listopadzie 1939 wstąpiła do Związku Polskich Syndykalistów. Od 1940 wchodziła w skład Komitetu Centralnego Syndykalistycznej Organizacji „Wolność”, razem z Wiesławem Protschke i Jerzym Leszczyńskim. Odpowiadała za komunikację wewnętrzną i kontakty z innymi organizacjami, np. Tymczasowym Komitetem Pomocy Żydom (Żegota). Odpowiedzialna również za drukowanie fałszywych dokumentów, transport broni i druk podziemny. Została aresztowana 23 grudnia 1943 podczas noszenia broni na ulicy Koszykowej w Warszawie. Prawdopodobnie zdradzona przez majora „Ketlinga” z Polskiej Armii Ludowej, który został oskarżony po wojnie o współpracę z Gestapo. Była torturowana w Pawiaku (niesławnym nazistowskim więzieniu);