Stanisław Bronny (ur. 11 maja 1916 w kolonii Gliniaki, obecnie miasto Dąbrowa Górnicza, zm. 16 listopada 1944 w Gołonogu) – członek ruchu oporu, związany z Armią Ludową. Stracony przez rozstrzelanie w grupowej egzekucji Siedmiu Szewców.
Życiorys mały Był synem furmana Marcina Bronnego i Tekli z Korusiewiczów. 26 grudnia 1938 roku w kościele NMP Anielskiej w Dąbrowie Górniczej zawarł związek małżeński z osiemnastoletnią Zofią Furtakówną, z którą później miał dwie córki: Stefanię i Elżbietę.
Podczas II wojny światowej wstąpił w szeregi organizacji zbrojnej PPR. W 1944 roku jako młody aelowiec był zaangażowany w sabotaż przemysłowy przeciwko okupantowi niemieckiemu na terenie kopalni "Paryż", gdzie zniszczył kilkanaście napędów elektrycznych i spowodował parokrotne wykolejenie niemieckich pociągów z węglem na podszybiu. Był aktywnym działaczem lewicowego ruchu oporu, utrzymywał kontakty z organizatorem struktur PPR w Zagłębiu Dąbrowskim - Romanem Śliwą pseudonim "Weber". Pracował w niemieckich warsztatach szewskich przy niegdysiejszej ulicy Krasowej w Gołonogu.