Wieśniacy nazywają to miejsce „wesołym ślubem” lub „kamiennym ślubem”, ponieważ państwo młodzi pozostają uśmiechnięci, a nowożeńcy kłócą się w łagodnym uścisku. Od skamieniałych „lalek” miejscowość przyjęła nazwę Kuklica.
Treść legendy brzmi: „W wiosce był niegrzeczny chłopiec. Był mistrzem kamieniarstwa i chodził z dwiema dziewczynami jednocześnie. Obie nazywały się Stojanka. Jedna z Gorno Maalo, druga z Dolno Maalo. Pierwsza piękna i biedna, kolejna brzydka, ale bogata. Zaplanował ślub dla nich obu w tym samym dniu. Ale postanowił poślubić bogatszą. Nadszedł dzień ślubu i biedna Stojanka przygotowywała się na najważniejszy dzień w jej życiu. Nagle usłyszała trąby i bębny i była zaskoczona, że ślub zaczął się tak wcześnie. Wyszła na zewnątrz i ze zdumieniem zaczęła podążać za dźwiękiem muzyki. Zobaczyła, że jej narzeczony wychodzi za mąż za inną kobietę. W tym momencie ich przeklęła. Kiedy państwo młodzi mieli się pocałować, zamarli. Razem ze swatami. Wszyscy mają uśmiechnięte twarze, dlatego nazywa się to «wesołym ślubem».