Od lipca 1941 uczestniczył w wojnie z Niemcami jako pomocnik szefa wydziału sztabu dywizji piechoty, potem dowódca pułku piechoty oraz szef sztabu i dowódca dywizji piechoty. Walczył na Froncie Zachodnim, Południowo-Zachodnim, 3 Ukraińskim i 1 Białoruskim. Był dwukrotnie ranny w walkach. W 1941 brał udział w walkach obronnych w rejonie miast Bychów i Mohylewa, w obronie Tuły, kontruderzeniu pod Moskwą i wyzwalaniu Kaługi, w 1942 w walkach w rejonie miasta Suchiniczi, na południe od Bielowa, w kontruderzeniu na północ od Stalingradu i walkach w rejonie miejscowości Surowikino, w 1943 w wyzwalaniu terytorium obwodu rostowskiego, miast Biełaja Kalitwa i Krasnyj Sulin i potem w walkach o Zaporoże, w 1944 w operacji krzyworoskiej, bieriezniegowato-snigiriowskiej i odeskiej, operacji brzesko-lubelskiej, w tym w wyzwalaniu Łukomla, Lublina i Magnuszewa, forsowaniu Bugu i Wisły oraz w walkach o uchwycenie, utrzymanie i rozszerzenie przyczółka magnuszewskiego, a w 1945 w operacji wiślańsko-odrzańskiej, w tym wyzwalaniu Łodzi i Poznania i forsowaniu Odry, oraz w operacji berlińskiej.