Osiągnął ten cel nie tylko poprzez zbiór kolejnych etapów rozwojowych paproci z siedlisk naturalnych, ale głównie poprzez ich hodowlę w szklarni. Za tę pracę został przez Francuską Akademię Nauk uhonorowany Nagrodą Desmazièresa.
Nawiązał bliskie kontakty z takimi znanymi mykologami jak Jean Louis Émile Boudier, Charles Richon i Lucien Quélet. Rezultatem była publikacja jednej z najważniejszych znanych dotąd książek mykologicznych we Francji – Atlasu jadalnych i trujących grzybów Francji i krajów ościennych, opublikowana w 1888 r.
Ale jego główne badania koncentrowały się na ziemniaku. Nieznanego wówczas pochodzenia choroby ziemniaka stanowiły poważny problem gospodarczy. Rezultatem tej pracy była prawdopodobnie najbardziej prestiżowa publikacja Roze, a mianowicie wydana w 1898 r. wielka i kompletna monografia tej rośliny spożywczej, Histoire de la pomme de terre tractée aux points de vue historique, biologique, patologique, culture et utilitaire. Opisał w niej ziemniaka z historycznego, biologicznego, patologicznego, kulturowego i użytkowego punktu widzenia. Praca zawierała liczne ilustracje i dane liczbowe. Była kilkakrotnie drukowana i przetłumaczona na kilka języków. To dzieło zostało nagrodzone przez kilka towarzystw naukowych, m.in.