Przykład stanowić może zawiązywanie czegoś na zewnętrznych narządach płciowych bądź umieszczaniem jakichś przedmiotów w świetle narządów płciowych bądź w odbycie. Obejmuje czynności niosące za sobą ryzyko skaleczeń, otarć, infekcji. Może pojawiać się w nowych, odmiennych niż poprzednie sytuacjach. Ponadto dziecko nie ukrywa dokonywania tych czynności. Przy czym w normie seksuologicznej wieku rozwojowego leżą takie tylko aktywności, które umożliwiają realizację zadań rozwojowych, należą do zbioru typowych dla danego wieku zachowań, nie obejmują udziału osób różniących się wiekiem, są dobrowolne, nie stanowią zagrożenia zdrowotnego, nie stoją w sprzeczności z normami społeczno-kulturowymi.
Postępowanie terapeutyczne zacząć należy od psychoedukacji rodziców (opiekunów) dziecka. To na nich, nie na samym dziecku, skupić powinna się interwencja terapeuty. Winni w szczególności otrzymać informację o nieskuteczności karania dziecka. Zamiast tego powinni stworzyć dziecku otoczenie, które zaspokoi potrzeby poznawcze młodej osoby, zapewni jej odpowiednią stymulację, kierując jej aktywność na inne, leżące poza sferą seksualną zachowania. Polecana jest aktywność fizyczna.