Największą sławę na europejską skalę zyskał jednak jako mykolog. Jeszcze jako chłopiec interesował się grzybami, a w okresie gdy pracował jako chirurg domowy opublikował pierwszy ze swoich traktatów naukowych, a mianowicie Sphaeriacei Britannici. W 1872 r. przesłał listę 800 grzybów okolic Norfolk do towarzystwa Norfolk and Norwich Naturalists Society. Przyznano mu członkostwo honorowe tego towarzystwa. Był jednym z pierwszych organizatorów British Mycological Society i pełnił funkcję jego prezesa w latach 1898–1918.
W latach 1891–1894 był profesorem anatomii porównawczej i fizjologii w Royal College of Surgeons. Wygłosił tu wykłady na temat „Grzybów pasożytniczych w związku z chorobami roślin”, „Choroby rozrodczych narządów roślin wywołane przez grzyby pasożytnicze”, „Działanie grzybów na ciało ludzkie” i „Grzyby Ringdon”. Został wybrany członkiem Włoskiego i Szkockiego Towarzystwa Kryptologicznego oraz Francuskich Towarzystw Mykologicznych. Zalecił do zwalczania chorób ziemniaka siarczan miedzi (ciecz bordoska), już stosowany w zapobieganiu pleśni na winoroślach i pomidorach oraz przeciwko śmieci pszenicy.