12 grudnia 1824 r. został awansowany na generała majora i mianowany dowódcą 2 Brygady Piechoty 2 Dywizji Piechoty. 17 listopada 1827 r. został odznaczony Orderem św. Jerzego IV klasy za 25 lat nieskazitelnej służby oficerskiej.
Brał aktywny udział w tłumieniu powstania listopadowego w 1831 r. Za tę kampanię otrzymał Order Świętego Włodzimierza III klasy i Order Świętej Anny I klasy oraz Polską Odznakę Zaszczytną za Zasługi Wojenne II klasy.
9 października 1831 r. został mianowany naczelnikiem wojennym województwa lubelskiego (od 1837 r. – guberni lubelskiej). 30 sierpnia 1839 r. awansował na generała porucznika. Jako lubelski naczelnik wojenny (który podporządkował sobie cywilne władze wojewódzkie) znany jest z działań rusyfikatorskich: plany przebudowy w stylu rosyjskim cerkwi greckiej przy ulicy Zielonej w Lublinie (1831), przebudowa kościoła powizytkowskiego na cerkiew prawosławną (1837) (mimo że w 1839 r. w Lublinie było tylko 16 prawosławnych), ale i z inicjatyw, które przyczyniły się do rozwoju miasta: ulepszenie szpitala wenerycznego, który na cześć protektora otrzymał imię św. Józefa.
21 listopada 1842 r. został szefem administracji cywilnej terytorium Zakaukazia.