Po wojnie grecko-tureckiej z lat 1920–1923 okres destabilizacji wewnętrznej kraju źle wpłynął na stan rodzącej się kinematografii greckiej. Dopiero w drugiej połowie lat 20. XX wieku wykrystalizowało się kilku ważnych twórców: Diamos Wratzanos (Stan przeznaczenia, 1925), Dimitros Kaminakis (Powstanie 1821, 1926) oraz Dimitris Gaziadis. Ten ostatni, będąc pod wpływem kina Fritza Langa i Ernsta Lubitscha, założył wraz z bratem Kostasem wytwórnię filmową Dag Film, której największymi osiągnięciami były komediodramat Eros i fale (1927) oraz melodramat Port łez (1928) i Astero (1932).
Zamach stanu z 1935 roku zahamował artystyczny rozwój kinematografii greckiej. Wprawdzie już w 1938 powstał pierwszy na Bałkanach film dźwiękowy – Miłość pasterki (1938) Dimitrisa Tsakirisa – a podczas niemieckiej okupacji powstała prężnie działająca wytwórnia Finos Film, założona w 1942 przez Filopimina Finosa, jednak dopiero po II wojnie światowej na terenie Hellady mogły zaistnieć lepsze warunki do rozwoju rodzimej kinematografii.