Biblia płocka – spisany na pergaminie, ilustrowany w stylu romańskim, kodeks łacińskiej Wulgaty. Powstał w pierwszej połowie XII wieku. Zawiera księgi Pisma Świętego z komentarzami oraz zapiski liturgiczne. Jest przechowywany w Muzeum Diecezjalnym w Płocku (Ms. perg. nr 2).
Historia kodeksu Rękopis powstał we Francji, a najprawdopodobniej w walońskich Niderlandach. Prawdopodobną podstawą kodeksu była rewizja Wulgaty dokonana przez Alkuina w końcu VIII wieku. Nim otrzymał nazwę „Biblia płocka” był opisywany jako „Pismo św.”, a następnie stał się znany jako „Pismo Święte w Wulgacie”. Manuskrypt Wulgaty do Płocka przywiózł prawdopodobnie biskup Aleksander z Malonne, pochodzący z okolic Liège.
Biskup Aleksander kierował diecezją w latach 1129–1156. Z okresu tego pochodzi łacińska notatka zapisana w roku 1148, zamieszczona na folio 239 verso na marginesie kodeksu: Anno ab INcaRNaTIONE d[omi]Ni MILL[esimo]. c[entesimo]. XLVIII. epacta. XXViii. c[on] currente liii Indictione:.XI. anno c[om]muni... Wprowadza ona opis dwóch nadprzyrodzonych wydarzeń, jakie miały mieć miejsce w płockiej katedrze Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny.