Po doktoracie zainicjowała stworzenie grupy badawczej zajmującej się modelowaniem numerycznym galaktyk. Po uzyskaniu stopnia naukowego doktora habilitowanego (w 2004 roku) wypromowała dwoje doktorów, którzy pod jej kierunkiem stali się specjalistami w modelowaniu numerycznym procesów magnetohydrodynamicznych. Na swoje badania zdobyła kilka grantów, z których m.in. finansowana była rozbudowa bazy obliczeniowej Obserwatorium. W roku 2012 uzyskała tytuł naukowy profesora nauk fizycznych. Pracowała na stanowisku profesora nadzwyczajnego w Obserwatorium Astronomicznym Wydziału Fizyki, Astronomii i Informatyki Stosowanej Uniwersytetu Jagiellońskiego.
W 1999 roku została Zastępcą Dyrektora Obserwatorium Astronomicznego UJ ds. Studenckich. W kolejnych dwóch kadencjach (w latach 2005–2012) pełniła funkcję Dyrektora Instytutu OA UJ. W czasie jej drugiej kadencji OA UJ pozyskało możliwość sfinansowania budowy w Polsce trzech stacji europejskiego interferometru radiowego niskich częstotliwości LOFAR. W rezultacie tego projektu stacje te zostały włączone do LOFAR 2015 roku.