Elżbieta Moniuszko-Nawroczyńska (ur. 1841 w Wilnie, zm. 15 października 1891 w Warszawie) – polska graficzka, rysowniczka, malarka i pedagożka, założycielka Szkoły i Zakładu Drzeworytniczego w Warszawie dla dziewcząt, działaczka na rzecz emancypacji kobiet.
Życiorys Najstarsza z dziesięciorga dzieci Aleksandry Müller i Stanisława Moniuszki, siostra Jana Czesława Moniuszki. W 1858 roku wraz z rodziną przeniosła się z Wilna do Warszawy. Początkowo uczyła się rysunku od dziadka, Czesława Moniuszki, później pobierała prywatne lekcje od Feliksa Brzozowskiego oraz Franciszka Tegazzo, co pozwoliło jej uzyskać patent nauczycielki rysunku i malarstwa w warszawskiej Szkole Sztuk Pięknych. Następnie uczyła się drzeworytnictwa u Jana Styfiego i Kazimierza Krzyżanowskiego, we współpracy z którym 1 lipca 1866 roku, otworzyła w mieszkaniu rodziców szkołę drzeworytnictwa, przeznaczoną dla dziewcząt. W lutym 1867 roku wyszła za mąż za Władysława Nawroczyńskiego. Zmarła 15 października 1891 roku w Warszawie, w wieku 50 lat, została pochowana na Cmentarzu Powązkowskim.