W latach 60. XIX w. uważano ją za przywódczynię jednej z polskich frakcji w Rzymie. Miała stać na czele tzw. demokratycznej, podczas gdy przewodzenie drugiemu, przeciwstawnemu ugrupowaniu, które nazywano arystokratycznym, przypisywano Marcelinie CzartoryskiejWłochy (Skarga przeciwko Rosyi przez Ojca świętego na konsystorzu podniesiona), „Gazeta Lwowska”, rok LIV, nr 103 z dnia 6 maja 1864, s. 414.Polska akcja dyplomatyczna w Watykanie, [w:] Adam Lewak (red.). Polska działalność dyplomatyczna w 1863-1864 r. Zbiór dokumentów, t. II, Warszawa 1937, s. 166.. Dzięki wieloletnim zabiegom, zaangażowaniu w sprawy Kościoła, pobożności i zaufaniu, jakie sobie zaskarbiła w otoczeniu papieskim i u samego Piusa IX, uważano ją za najbardziej pewną pośredniczkę między Warszawą a Watykanem, który dzięki niej bardziej liczył się z racjami i uwarunkowaniami polskich kręgów kościelnychAgnieszka Bender, Zofia Katarzyna Branicka Odescalchi zwana pierwszym „polskim papieżem”, „Roczniki Humanistyczne”, 2020, t. LXVIII, z. 4, s. 213–214.. Nazywano ją polskim ambasadorem, obrońcą Polski (defensor Poloniae), a nawet papieżem polskim (papa polacco)Agnieszka Bender, Zofia Katarzyna Branicka Odescalchi zwana pierwszym „polskim papieżem”, „Roczniki Humanistyczne”, 2020, t. LXVIII, z. 4, s. 213, 219, 224.. Przypisywano jej wpływ na obsadę urzędów, m.in.