Kean odgrywa ze swą koleżanką scenę pożegnania. W pewnym momencie wybucha gniewem przeciw księciu Walii, oskarżając go, że nie przepuści żadnej kobiecie, by jej nie zbałamucić. Oskarża również lorda Mewill o niecną próbę porwania. Po czym mdleje i zostaje wyniesiony za kulisy, a reżyser ogłasza przerwanie przedstawienia z powodu zaćmienia umysłu aktora.
Akt V Salomon przekonuje towarzyszy Keana, że aktor oszalał, aby go chronić przed gniewem książąt. Kean jednak nie zamierza się ukrywać. Jest gotów pójść do więzienia. Tymczasem szaleje z niepokoju czekając na Helenę, która nie nadchodzi. Gdy wreszcie nadchodzi zawoalowana dama okazuje się, że to Anna. Przejęła swój majątek odo opiekuna i odpływa do Nowego Jorku, gdzie chce się zatrudnić w teatrze. Alomon przynosi wiadomość, że zjawiła się druga dama, Kean ukrywa Annę w sąsiednim pokoju. Aktor wyznaje wchodzącej Helenie swą miłość. Ona chce jednak tylko zwrotu kompromitującego ją portretu. Kean zwraca go. Kolejny pukający powoduje, że ukrywa ją w drugim pokoju przylegającym do garderoby. Zjawia się książę Koefeld i żąda satysfakcji z powodu wachlarza żony, który znalazł w garderobie Keana. Od pojedynku ratuje aktora list księcia Walii, który prosi o zwrot wachlarza, pożyczonego od lady Koefeld i przez roztargnienie pozostawionego w jego garderobie.