Po separacji z mężem, wyjechała w 1905 roku do Płocka. Od 1908 roku, przez 25 lat kierowała tam szkołą średnią (od 1920: Państwowe Gimnazjum Żeńskie im. Reginy Żółkiewskiej). W okresie przedwojennym kontynuowała w szkole program tajnego nauczania, zatrudniając nielegalnie dodatkowych nauczycieli. W pracy nazywano ją „admirałem w peniuarze”. Publikowała także artykuły o szkolnictwie oraz pracowała społecznie. mały|Józef Piłsudski odznacza obrońców Płocka; w dużym kapeluszu stoi Marcelina Rościszewska. Płock 10 kwietnia 1921
Podczas I wojny światowej zajęła się organizacją wsparcia dla legionistów. 18 listopada 1918 roku założyła Służbę Narodową Kobiet Polskich, do której w najprężniejszym okresie działalności należało 1200 kobiet. Pod koniec tego samego roku została przewodniczącą nowo powstałego Płockiego Komitetu Obrony Lwowa. Wzięła czynny udział w bitwie o Lwów, wyruszając 3 stycznia do tego miasta z pierwszymi 39 ochotnikami, zwerbowanymi przez Komitet Obrony i wsparciem materialnym. Jako komendantka Służby Narodowej zaangażowała się także w obronę Płocka podczas wojny polsko-bolszewickiej. Zorganizowała, w prowadzonej przez siebie szkole, szpital polowy dla żołnierzy, zarządzała dostarczaniem amunicji, ewakuacją i opatrywaniem rannych.