Budowa Wiersz Alarm zbudowany jest z trzech zróżnicowanych dwustrofowych części, przy czym większość omówień tego utworu skupia się w szczególności na pierwszych dwóch: część I (wersy 1-25) – przemiana bezosobowego bohatera, kończąca się personifikacją nalotu; część II (wersy 26-37) – podmiot liryczny (jako Tyrtajos) wzywający do walki; nawiązanie do bitw pod Wagram oraz pod Jeną jako „przypomnienie chwały oręża francuskiego w walce z narodami germańskimi”. Autor nie wspomina przy tym wprost o Napoleonie Bonaparte, unikając tym samym powiązania z „romantycznym mitem napoleońskim”, o czym świadczy również przywołanie Marsylianki część III (wersy 38-54) – ostatnie strofy mają „charakter traumatyczny”; następuje zmiana formuły wypowiedzi (zastąpienie wersów krótszych – od 3 do 12 sylab – wersami dłuższymi – od 8 do 14 sylab); wersy 41 i 42 nawiązują do katastroficznego wiersza Słonimskiego Nie wołaj mnie.
Odbiór W 1941 na temat Alarmu pozytywnie wypowiadali się na łamach „Dziennika Polskiego” Antoni Bogusławski (nr 364) oraz Arthur Prudden Coleman (nr 209), którego zdaniem wiersz wzruszał, lecz nie zachwycał czytelnika. Utwór cieszył się popularnością wśród Polaków (w tym Polonii) podczas II wojny światowej.