W 1964 wstąpił do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Zasiadał w Miejskiej Radzie Narodowej w Elblągu. W latach 1967–1971 zastępca i kierownik Wydziału Przemysłu i Budownictwa Komitetu Wojewódzkiego PZPR w Gdańsku. Następnie od 1973 do 1975 pozostawał I sekretarzem w Komitecie Miasta i Powiatu w Elblągu, a od 1975 do 1977 – sekretarzem ds. organizacyjnych w tamtejszym Komitecie Wojewódzkim. Jednocześnie w 1973 objął fotel przewodniczącego prezydium MRN w Elblągu. Współautor uchwały Rady Ministrów z 1971 dotyczącej rozwoju i modernizacji Elbląga, a także pomysłodawca Pomnika Odrodzenia w tym mieście.

Od 1977 do 1981 I sekretarz Komitetu Zakładowego w Ministerstwie Przemysłu Maszynowego, następnie do 1984 na analogicznym stanowisku w Ministerstwie Hutnictwa i Przemysłu Maszynowego (w latach 1981–1984 także dyrektor generalny tego resortu). W 1984 został zastępcą kierownika Wydziału Polityki Kadrowej w Komitecie Centralnym partii. Od 9 stycznia 1986 do stycznia 1990 pełnił funkcję I sekretarza KW PZPR w Elblągu, od tegoż roku należał do Centralnej Komisji Kontrolno-Rewizyjnej. Po 1990 nie dołączył do SdRP, zajął się działalnością biznesową. Został m.in. prezesem zarządu przedsiębiorstwa handlowo-usługowego.