W 1937 pomocnik komendanta 1 Szpitala Okręgowego w Warszawie, major Stanisław Kęsek zwrócił się pismem nr 952/37/S z prośbą do Kapituły Orderu Virtuti Militari o „podanie aktualnego adresu kawalera Orderu Virtuti Militari Kowalskiego Władysława zamieszkałego w 1937 w m. Nadwórna ul. 3 Maja nr 78” z uwagi na to, że był on „dłużnikiem Skarbu Państwa za leczenie szpitalne”. Odpowiedź została udzielona telefonicznie 21 czerwca 1939.

Następnie rozpoczął pracę w warszawskim oddziale holenderskiej firmy „Philips”. Już w wojsku, a następnie w pracy, potrafił utrzymywać dobre relacje ze swoimi podwładnymi i współpracownikami żydowskiego pochodzenia.

II wojna światowa Podczas II wojny światowej brał czynny udział w obronie Warszawy przed Niemcami w 1939 r., ale dostał się do niewoli. W związku z zajmowanym stanowiskiem i znaczeniem, jakie pełnił w warszawskim oddziale Philipsa, został następnie zwolniony.

Bruno Boral; pierwszy ocalony Latem 1940 r. udzielił pomocy Brunonowi Boralowi, Żydowi, który zaczepił Kowalskiego na ulicy, prosząc o coś do jedzenia. W odpowiedzi Władysław zabrał Brunona do swojego domu przy ulicy Pańskiej 111.