W garderobie Kean czeka na ukochaną, gdy niespodziewanie zjawia się książę Walii, towarzysz jego hulanek. Książę cytuje fragment jego listu do Heleny. Kean, przekonany, że ukochana go wydała przyznaje się do wszystkiego. Okazuje się jednak, że książę Walii blefował, zacytował, na chybił, trafił, fragment listu, który Kean już kilkukrotnie wcześniej mu cytował, zabiegając o względy innych kobiet. Teraz domaga się, by aktor zrezygnował z ambasadorowej, bo jej uwiedzenie może mieć wielorakie reperkusje polityczne. Proponuje, mu w imieniu króla, za pisemne zrzeczenie się Heleny, pokrycie wszystkich jego długów, w sumie sześciu tysięcy funtów. Kean wybucha gwałtowną tyradą przeciw możnym, którzy wielbią swych aktorów, ale nie pozwalają im mieć własnego życia. Nie chce wyrzec się ukochanej. Kiedy jednak książę oświadcza mu, że księżna Koefeld go nie odwiedzi, została bowiem zaproszona wraz z mężem na bal, zgadza się zrezygnować ze starań o nią, gdyby istotnie nie przyszła, w przeciwnym razie książę pokryje jego długi. W chwilę później goniec przynosi list od księżnej Koefeld z przeproszeniem, że nie może przyjść z powodu balu. Książę triumfuje, gdy rozlega się pukanie i do garderoby wchodzi kobieta w woalce.