Do garderoby zagląda służąca lady Koefeld, która zostawiła gdzieś podarowany jej przez księcia Walii wachlarz. Salomon potwierdza, że książę Walii zasiadł w loży hrabiny Koefeld, czym wprawia aktora w rozgoryczenie. Kean odwleka wyjście na scenę, by za zgodą Anny szukać dla niej zastępczyni. Publiczność gwiżdże, a reżyser grozi aktorowi więzieniem, jeśli nie wystąpi. Kean ostatecznie zgadza się pod wpływem namów Anny na występ.
Występ Anna myli się w naprędce wyuczonym tekście, ku uciesze publiczności. Kean atakuje księcia i publiczność, zarzuca im obłudę i fałsz. I schodzi ze sceny. Reżyser przerywa przedstawienie ogłaszając, że słońce Anglii uległo zaćmieniu, atakowi szaleństwa.
Rozwiązanie Anna odwiedza Keana w garderobie. Odpływa do Nowego Jorku, gdzie dostała angaż po wczorajszym występie. Namawia Keana, by popłynął z nią i w ten sposób umknął przed aresztowaniem. Zaintrygowany pukaniem do sekretnych drzwi, ukrywa Annę w sąsiednim pokoju. Zjawia się Helena, której wyznaje swą miłość. Ona chce jednak tylko zwrotu kompromitujących ją listów miłosnych. Zwraca je. Kolejny pukający powoduje, że ukrywa ją w drugim pokoju przylegającym do garderoby. Zjawia się książę Koefeld i żąda satysfakcji z powodu wachlarza żony, który znalazł w garderobie Keana.