Kaligula (fr. Caligula) – dramat Alexandre’a Dumasa (ojca) z 1837 roku związany z postaciamiː cesarza rzymskiego Kaliguli, przyszłego cesarza Klaudiusza i jego żony Messaliny.
Geneza utworu Pomysł napisania sztuki z dziejów rzymskich, z którym Dumas nosił się od kilku lat, skonkretyzował się w trakcie włoskiej podróży pisarza w 1835 roku. Podczas audiencji u papieża Grzegorza XVI, pod koniec listopada, zapytany kurtuazyjnie przez gospodarza, jaką obecnie sztukę zamierza napisać, odpowiedział, że poświęconą cesarzowi Kaliguli. Wydalony kilka dni później z Rzymu, pisarz udał się do Perugii, a następnie do Florencji, 24 grudnia był już z powrotem w Paryżu. Po powrocie do stolicy Dumas wpadł w wir innych zajęć i pomysł napisania sztuki o Kaliguli został odłożony na później. 30 kwietnia 1836 miała premierę sztuka napisana na początku włoskiej podróży Don Juan de Marana. Pod koniec sierpnia wspaniały sukces odniósł kolejny dramat Kean, pisany już po powrocie do Francji. W połowie września dramaturg trafił do więzienia, gdzie na prośbę swego przyjaciela Gerarda de Nervala, napisali wspólnie libretto do opery Piquillo. Po wyjściu z więzienia jego kochanka Ida Ferrier zaczęła nalegać, by pisarz zapewnił jej angaż w Teatrze Francuskim.