Tinko Simow (; ur. w 1887 roku w Byłgarene, zm. 25 listopada 1935 roku tamże) – bułgarski działacz anarchistyczny i poeta. W okresie międzywojennym dowódca antyrządowych oddziałów partyzanckich w Bułgarii.
Życiorys Z ruchem rewolucyjnym związany co najmniej od drugiej dekady XX wieku. W czasie I wojny światowej więziony w Płowdiwie, gdzie pozostawał w kontakcie z innymi anarchistami. Po wojnie zamieszkał i podjął pracę w Gornej Orjachowicy, włączając się w wartko rozwijającą się w tamtym regionie działalność anarchistyczną. Wskutek jednak walk wewnętrznych, w październiku 1920 roku komisja śledcza II konferencji anarchistów w Bułgarii wykluczyła Simowa i kilku innych działaczy z Federacji Anarchokomunistycznej.
Po upadku krwawo stłumionego powstania wrześniowego z 1923 roku, nasiliły się represje skrajnie prawicowego reżimu Aleksandra Cankowa przeciwko lewicy. W tym okresie, nazywanym w literaturze czasem „białego terroru”, siły rządowe i popierające ich grupy białogwardzistów i prawicowych czetników macedońskich wymordowały kilka tysięcy osób podejrzewanych o związki lub sprzyjanie lewicowej opozycji. Prześladowania spowodowały wśród działaczy rewolucyjnych masową ucieczkę z kraju, głównie do Jugosławii.