Wiele obaw i informacji jest udostępnianych, dopóki sens grupy nie stanie się jasny. Dyskusja obejmuje aktywne słuchanie i wymianę informacji. Normy ograniczają liczbę próśb o zabranie głosu, aby zapewnić, że każdy mówca jest w pełni słyszalny. Pomysły i rozwiązania należą do grupy; żadne nazwiska nie są wspominane. W idealnym przypadku różnice są rozwiązywane w drodze dyskusji. Facylitator („urzędnik” lub „przewodniczący” w modelu kwakierów) identyfikuje obszary porozumienia i wymienia nieporozumienia, aby pogłębić dyskusję. Facylitator artykułuje sens dyskusji, pyta, czy są inne obawy i proponuje „minutę” na podjęcie decyzji. Za decyzję odpowiada cała grupa, a decyzja należy do grupy. Facylitator może rozpoznać, czy osoba, która nie jednoczy się z decyzją, działa bez troski o grupę lub w egoistycznym interesie. Idealnie byłoby, gdyby wszystkie perspektywy dysydentów zostały zsyntetyzowane w ostateczny wynik całości, który jest większy niż suma jej części.