Strateg temu Trakezjon Michał Lachanodrakon postawił przed mnichami ultimatum; albo rezygnują ze stanu mniszego i wstępują w małżeństwa i co za tym idzie pozostają w kraju, albo zostają oślepieni i wygnani poza granice cesarstwaGregorij Ostrogorski, Dzieje Bizancjum, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2008, s. 196.. Taka polityka zapoczątkowała silną emigrację mnichów głównie do południowej Italii, której nie objęła w dotkliwym stopniu ikonoklastyczna polityka Konstantyna V. Pierwsza i główna fala monachomachii skończyła się wraz ze śmiercią tego cesarza w 775 roku. Jego syn i następca Leon IV Chazar co prawda kontynuował politykę ikonoklazmu, jednak już nie z taką zaciekłością jak jego ojciec, a nawet powierzał mnichom najważniejsze diecezje. Na moment wystąpienia przeciwko mnichom wznowił ostatni z ikonoklastów, czyli cesarz Teofil w latach 837-842Gregorij Ostrogorski, Dzieje Bizancjum, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2008, s. 226.. Wówczas jednak ikonoklazm był ruchem zamierającym i nigdy nie odrodził się na wielką skalę po śmierci Teofila.
Bibliografia Dzieje Bizancjum, Georgij Ostrogorski, przekład pod redakcją Haliny Evert-Kappesowej, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2008. The Chronicle of Theophanes Confessor: Byzantine and Near Eastern History AD 284–813. Translated by Mango, Cyril; Scott, Roger. Oxford. 1997.
Przypisy
Uwagi
Kategoria:Chrześcijaństwo w Bizancjum