Dom Pigita jest secesyjną kamienicą wzniesioną w latach 1902–1903. Autorami projektu byli architekci Edmund Judycki i Antonin Miłkow, właścicielem terenu – mecenas i założyciel fabryki tytoniu „Dukat” – Ilja Pigit. Pokoje były wynajmowane przez uczelnię Wyższe Kursy dla Kobiet w Moskwie (Московские высшие женские курсы) oraz prywatnie lekarzom i artystom. W domu urządzono również warsztaty plastyczne i artystyczne. Po nacjonalizacji w 1918 roku kamienicę częściowo przekazano komunie robotników drukarni Iwana Maszystowa. W okresie międzywojennym do pokoi meldowano robotników drukarni. Apartamenty przekształcono na mieszkania komunalne. Największa gęstość zamieszkania przypadła na koniec drugiej wojny światowej – w 1944 roku w kamienicy mieszkały 744 osoby. W latach sześćdziesiątych, na fali likwidacji mieszkań komunalnych, część lokatorów przesiedlono, pod koniec lat siedemdziesiątych mieszkało tu 355 osób – liczba lokatorów i mieszkań zmniejszała się przez następne dekady. Współcześnie fasadowa część budynku zajęta jest przez biura i organizacje. W mieszkaniu nr 50 w 2007 roku otworzono Muzeum M.A. BułhakowaДом на Большой Садовой, Государственное бюджетное учреждение культуры города Москвы „Музей М.А. Булгакова” (ГБУК г. Москвы „Музей М.А.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Mieszkanie numer 50 · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.