Renaturyzacja kanału Intensywne wydobycie żwiru w latach pięćdziesiątych XX wieku, przyczyniło się do zwiększenia różnicy wysokości zwierciadła między kanałem, a jego recypientem - Renem. Wyniosła ona ponad 4 metry, co uniemożliwiło migrację ryb, w górę kanału i jego dopływów, w celach tarła. Pierwszą próbą poprawy sytuacji było zbudowanie przepławki na początku lat osiemdziesiątych, jednak nie zmieniło to wiele, ponieważ mogły ją pokonywać jedynie większe i silniejsze gatunki, które stanowiły mniejszość wśród miejscowej populacji. W związku z tym postanowiono podjąć prace rewitalizacyjne na pięćsetmetrowym odcinku ujściowym kanału. Zmniejszono spadek kanału, rozciągając go na większą długość, przy pomocy mniejszych ramp wodnych, a także przekierowano część wód do drugiego równoległego koryta. Działania te przyniosły szybkie efekty, ponieważ już rok po zakończeniu prac w rzece pojawiło się jedenaście gatunków ryb.