Gunnar Kaasen (ur. 11 marca 1882 w Burfjord, zm. 27 listopada 1960 w Everett) – norweski maszer i podróżnik. Odegrał jedną z kluczowych ról podczas tzw. Wielkiego Wyścigu Miłosierdzia do Nome w 1925 roku.
Urodził się w Burfjord w północnej Norwegii jako syn Hansa i Anny Kaasen. W wieku dwudziestu jeden lat wyemigrował do USA i został poszukiwaczem złota na Alasce. Osiadł na stałe w Nome. Ponieważ przez osiem miesięcy w roku port jest skuty lodem, jedynym środkiem transportu i łącznikiem miasteczka ze światem były psie zaprzęgi, w których powożeniu Gunnar się wyspecjalizował.
W 1925 roku w Nome zaczęło pojawiać się coraz więcej przypadków błonicy, która szybko mogła się rozprzestrzenić na większym obszarze. Zapasy antytoksyny w miejscowym szpitalu były przeterminowane, a miasteczko z powodu zimy było niemal odcięte od świata. Zapadła więc decyzja o zorganizowaniu transportu 300 000 jednostek surowicy pociągiem z Anchorage do oddalonego o 350 km miasteczka Nenana. Stąd mieli ją dostarczyć do Nome rozstawieni na trasie maszerzy, mając do pokonania 1085 km.