Każdy grzech mógł zostać odkupiony poprzez odzyskanie stanu czystości duchowej i fizycznej, co następowało podczas ceremonii oczyszczenia (harae lub harai).
Przed V wiekiem Japończycy dokonali pierwszych prób zdefiniowania i sklasyfikowania pojęcia tsumi, których efektem było wyodrębnienie dwóch typów grzechów: amatsu-tsumi oraz kunitsu-tsumi. Podział ten występuje w treści modlitwy (norito) zapisanej w kodeksie Engishiki, a same grzechy zostały wymienione także w najstarszych japońskich tekstach historiograficznych Kojiki oraz Nihon shoki.
Amatsu-tsumi to osiem grzechów popełnionych według mitu przez bóstwo Susanoo w Takamagaharze, które łamały zasady pierwotnego społeczeństwa rolniczego: ahanachi (): niszczenie grobli rozdzielających pola ryżowe; mizoume (): zasypywanie kanałów doprowadzających wodę do pól ryżowych; hihanachi (): niszczenie drewnianych mechanizmów używanych do kontrolowania systemu nawadniania pól; shikimaki (): powtórne obsiewanie pola, które zostało już wcześniej zasiane; kushisashi (): stawianie palików na polu; ikihagi (): żywych zwierząt; sakahagi (): skórowanie zwierząt wspak; kusohe (): wylewanie ekskrementów (tradycyjnie interpretowane jako zanieczyszczanie miejsc sakralnych, które powinny być zachowane w czystości).