Po 20 latach, zostawszy wdową, Anujka powróciła do zainteresowań z wieku szkolnego.

Eksperymenty z zielarstwem Po śmierci męża Anujka urządziła laboratorium w jednym ze skrzydeł swego domu. Pod koniec XIX wieku zyskała reputację zielarki i uzdrowicielki u kobiet, które szukały u niej pomocy w kwestiach zdrowotnych. Anujka zaczęła zarabiać dzięki temu wystarczająco dużo pieniędzy, by móc wieść dostatni żywot. Sporządzała także leki i mikstury, które wywoływały choroby, pozwalające młodym mężczyznom unikać służby wojskowej. Trucizny, które nazywała „magiczną wodą” i „eliksirem miłości”, sprzedawała głównie kobietom mającym problemy małżeńskie. Te dawały trucizny swoim mężom, którzy z reguły po około ośmiu dniach umierali.

„Eliksiry miłości” Anujki zawierały niewielkie ilości arsenu oraz trudne do wykrycia toksyny pochodzenia roślinnego. Klientkom zgłaszającym problemy małżeńskie zadawała pytanie: „Jak duży jest problem?”. Stanowiło to zawoalowane pytanie o masę ofiary i pozwalało Anujce odpowiednio dobrać proporcje w miksturze. Większość jej ofiar stanowili młodzi, zdrowi mężczyźni. Miała zabijać także przypadkowych przechodniów, którzy w upały prosili ją o wodę. Jej klienci na procesie twierdzili, że nie mieli świadomości, że „magiczna woda” stanowi truciznę.