Kodeks został wykorzystany przez Ludolpha Kustera w Novum Testamentum z 1710. John Mill zauważył jego podobieństwo tekstualne do Codex Angelicus. Nicholas Westermann skolacjonował tekst minuskułu. Kodeks został wykorzystany przez Denisa Amelote w jego tłumaczeniu Nowego Testamentu.
Został on wciągnięty na listę manuskryptów Nowego Testamentu przez Wettsteina. C.R. Gregory widział go w 1891 roku.
Obecnie jest przechowywany w Archiwum miejskim we Frankfurcie nad Odrą (Gr. 24) we Frankfurcie nad Odrą.
Zobacz też Lista kodeksów minuskułowych Nowego Testamentu krytyka tekstu
Przypisy
Linki zewnętrzne R. Waltz, Minuskuł 42 Encyclopedia of Textual Criticism (2007)
Kategoria:Manuskrypty biblijne z XI wieku Kategoria:Minuskułowe rękopisy NT