29 lipca 1944 wkroczył do Biłgoraja na czele defilady oddziałów partyzanckich zajmujących opuszczone przez Niemców miasto. 8 sierpnia 1944 został zaproszony na naradę z przedstawicielami PKWN i Armii Czerwonej. W trakcie narady został aresztowany, a następnie drogą lotniczą przez Lublin i Świdnik zesłany do ZSRR. Do kraju powrócił w listopadzie 1947.
Po powrocie do Polski pracował w Biłgoraju jako nauczyciel w szkołach szczebla podstawowego i średniego. Pełnił funkcję dyrektora Zasadniczej Szkoły Metalowo-Drzewnej i Powiatowego Domu Kultury. Zajmował się pracami etnograficznymi: poznawaniem i opisywaniem regionalnych pieśni i melodii oraz tradycyjnych zabaw i obrzędów. Zapisał ponad 500 samodzielnie zebranych utworów. Był autorem widowisk scenicznych odwołujących się do regionalnej kultury ludowej.
Jako były żołnierz podziemia niepodległościowego do końca życia był nadzorowany przez Służby Bezpieczeństwa PRL. Po okresie aresztowania i tortur w latach 1944-1947 pozostały mu blizny i zaburzenia ruchowe dłoni. Zmarł w 1973 i został pochowany w Biłgoraju.
Za swoje zasługi dla kultury i sztuki został odznaczony m.in. Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.