Winnaert działał niezależnie aż do 1932 r., kiedy to wraz z wiernymi (na tamten okres grupę skupioną wokół ks. Winnaerta szacuje się na około 1500 osób) złożyli akces do Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego. Synod RKP w 1936 r. wyraził zgodę na objęcie jurysdykcją Winnaerta, jednakże nie uznał jego święceń biskupich oraz nakazał mu uregulowanie spraw małżeńskich. Louis-Charles Winnaert został administratorem parafii we Francji pozostających pod jurysdykcją Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego.
Rozwój po śmierci Winnaerta W 1937 roku umiera archimandryta Winnaert. Rosyjski Kościół Prawosławny wyraża zgodę na święcenia Jewgrafa Kowalewskiego, aktywnego działacza cerkiewnego, wybitnego filologa i znawcy teologii prawosławnej. Od tego momentu do śmierci kierował parafią św. Ireneusza w Paryżu. Był członkiem bractwa św. Focjusza z Paryżu, w jego ramach organizował prawosławne parafie rytu gallikańskiego (zachodniego) w strukturach Zachodnioeuropejskiego Egzarchatu Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego, następnie Zachodnioeuropejskiego Egzarchatu Parafii Rosyjskich i od 1945 powtórnie Patriarchatu Moskiewskiego. Zmobilizowany w 1939 do armii francuskiej, rok później dostał się do niewoli i do 1944 przebywał w obozie jenieckim. W 1945 otrzymał godność protoprezbitera. Dwa lata później założył w Paryżu Prawosławny Instytut św.