Przypowieść o owcach i kozłach (lub Przypowieść o Sądzie nad Narodami) – przypowieść nowotestamentowa przedstawiona w Ewangelii według św. Mateusza (25, 31-46).
W przeciwieństwie do większości przypowieści Jezusa, historia ta nie opowiada o ziemskich bohaterach, a ludzi kryje pod alegorycznymi postaciami owiec i kozłów, które stają po śmierci przez Sądem Ostatecznym.
Treść przypowieści thumb|240px|Ilustracje pokazujące dobre uczynki wypełniane przez ludzi przedstawionych w przypowieści jako owce.
Interpretacje i odniesienia thumb|400px|Dzieło włoskiego malarza Fra Angelico z około 1431 roku pokazuje jak Jezus oddziela ludzi na Sądzie Ostatecznym. Wizerunek króla jako pasterza przypomina starotestamentowego Dawida, który zanim został królem Izraela był zwykłym pasterzem. Jeśli zaś chodzi o kontekst, powyższa przypowieść oraz trzy które ją poprzedzają, czyli o talentach, o Pannach roztropnych i nierozsądnych, oraz o słudze wiernym i niewiernym podkreślają oczekiwanie na powrót Chrystusa i przygotowanie się na nie. Pewne podobieństwa można znaleźć też między owcami i kozłami, a historią o miłosiernym Samarytaninie, gdzie Jezus ponownie kładzie nacisk na dobre uczynki względem bliźnich.