Henryk Kusyk (ur. 6 stycznia 1936 we wsi Skromowice koło Kocka (obecnie Wola Skromowska), zm. 10 listopada 1988 w Lublinie) – polski malarz, absolwent ASP w Krakowie.
W 1957 roku rozpoczął studia na Wydziale Malarstwa Krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych. Zarówno podczas pleneru w Paczkowie w 1960, jak i w pracowni pod okiem prof. Przebinowskiego dał się poznać jako twórca olejnych obrazów o charakterystycznej, zgaszonej tonacji barwnej, równocześnie zafascynowany twórczością Tadeusza Makowskiego. W 1963 roku obronił dyplom w pracowni dziekana Wydziału Malarstwa, prof. Adama Siemianowicza. W tym samym roku został członkiem ZPAP.
Po studiach Henryk Kusyk wyjechał do Lublina, z którym związany był przez resztę swojego życia i gdzie namalował większość swoich dzieł.
Odrębną grupę dzieł Henryka Kusyka stanowią ikony. W 1977 roku jego prace, w których widać wyraźny wpływ twórczości Andrieja Rublowa, ale także polskiej tradycji wizerunku Madonny Częstochowskiej, spotkały się z zainteresowaniem w Oslo, a w listopadzie tego samego roku w „Sregel-Gallerie” w Sztokholmie miała miejsce wystawa ikon Kusyka, w tym dyptyków i tryptyków, które spotkały się z przychylną opinią krytyki.