Mercedes-Benz W154 – samochód Grand Prix konstrukcji Mercedesa, używany w sezonach 1938–1939. Pojazdem tym Rudolf Caracciola zdobył mistrzostwo Europy w 1938 roku. Po II wojnie światowej W154 był sporadycznie wykorzystywany w wyścigach Indianapolis 500.
Historia Zaprojektowanie przez Mercedesa następcy W125 było konieczne w związku z wprowadzeniem nowych przepisów. We wrześniu 1936 roku AIACR ogłosiła nowy regulamin na sezon 1938. Najważniejszą zmianą było zmniejszenie pojemności silników do 4,5 litra lub 3 litrów w przypadku silników doładowanych. Ponadto ustalono minimalną masę pojazdu na poziomie od 400 do 850 kg w zależności od umiejscowienia silnika.
W 1937 roku Mercedes rozważał różne rozwiązania. Zwrócono się o pomoc do Porsche, które zaproponowało zastosowanie jednostki w układzie W24 z wtryskiem paliwa. Ten silnik rozwijał jednak moc 305 KM, co nie zadowalało Mercedesa. Ostatecznie w celu uniknięcia przegrzewania Mercedes opracował silnik V12 projektu Alberta Heessa. Ta jednostka miała cztery zawory na cylinder i dwie sprężarki Rootsa, zastąpione w 1939 roku jedną dwustopniową. Jako płyn chłodzący wykorzystano glikol, który rozgrzewał się do 125 °C. Wykorzystano dziewięć pomp oleju, zdolnych przetłaczać sto litrów oleju na minutę.