Dzięki fascynacji jej członków balladami Boba Dylana powstały pierwsze protest songi, takie jak Moloch, czy Nasz wspólny świat oraz program estradowy pt. Spod znaku anemii złośliwej (zawierał m.in. utwory: Nie wiem jeszcze, Oda do dojrzalszych, Moloch, Wrocławski czas) wykonywany przez zespół spowity dymem i oświetlony jaskrawą feerią świateł. Występując w nowym składzie ELAR zdecydował się na zmianę swojego profilu i stylu muzycznego. W nowo opracowanych utworach dominowały długie partie instrumentalne – aranżowane, bądź oparte na improwizacji, zaś Domagała w wywiadzie udzielonym miesięcznikowi Jazz z listopada 1969 roku marzył o tzw. wokalizmie, który polegał na instrumentalnym traktowaniu głosu. 12 grudnia 1968 roku grupa zajęła 2. miejsce (za Dogmatami) podczas IV turnieju „O Złotą Gitarę Pałacyku”. Podczas festiwalu Kultury Studentów w 25-lecie Polski Ludowej w maju 1969 roku Tygodnik Powszechny w następujący sposób ocenił występ wrocławskiej grupy: „[…] Chyba jedynym ciekawym novum okazał się „Moloch” Waldemara Domagały z Wrocławia, który tym razem wystąpił w otoczeniu pałacykowatych gitar i fortepianów.