mały|253x253px|Mapa pokazująca położenie płaskowyżów oceanicznych (na zielono) w rejonie Australii i Nowej Zelandii w południowej części Oceanu Spokojnego. Płaskowyż oceaniczny (podwodny) – rozległe, stosunkowo płaskie wzniesienie, które jest wyższe od otaczającej go rzeźby terenu, z jedną lub więcej względnie stromymi ścianami.
Wyróżnia się 184 płaskowyże oceaniczne, które pokrywają obszar o łącznej powierzchni 18 486 600 km² (5,11% obszaru oceanów). Największe zagęszczenie płaskowyżów oceanicznych występuje w regionie południowego Pacyfiku wokół Australii i Nowej Zelandii (zobacz mapę).
Płaskowyże oceaniczne powstałe w obrębie dużych prowincji magmatycznych są najczęściej powiązane z plamami gorąca, pióropuszami płaszcza oraz wyspami wulkanicznymi – takimi jak Islandia, Hawaje, wyspy Republiki Zielonego Przylądka czy wyspy Kerguelena. Trzy największe płaskowyże, Karaibski, Ontong Java oraz Łańcuch Śródpacyficzny (Mid-Pacific Mountains) znajdują się na obszarach wybrzuszeń wywołanych zjawiskami geotermicznymi (). Inne płaskowyże są jednak często zbudowane z pokruszonego materiału skalnego pochodzącego ze skorupy kontynentalnej, na przykład płaskowyż Falklandzki, Wyniesienie Lord Howe, jak również części Wyniesienia Kergueleńskiego, Grzbietu Maskareńskiego oraz niektórych grzbietów w Arktyce.