Schwartz odnosi idee psychologa Herberta A. Simona z lat pięćdziesiątych XX wieku do psychologicznego stresu, z którym boryka się dziś większość konsumentów. Zwraca uwagę na kilka ważnych różnic między, jak to określił Simon, maksymalizatorami i ukontentowanymi. Maksymalizator jest jak perfekcjonista, ktoś, kto musi mieć pewność, że każdy jego zakup lub decyzja była najlepszą, jaką można było podjąć. Sposób, w jaki maksymalizator wie na pewno, polega na rozważeniu wszystkich alternatyw, jakie może sobie wyobrazić. Stwarza to psychologicznie zniechęcające zadanie, które może stać się jeszcze bardziej zniechęcające wraz ze wzrostem liczby opcji. Alternatywą dla maksymalizacji jest bycie satysfakcjonującym, ukontentowanym. Ukontentowany ma kryteria i standardy, ale nie martwi się możliwością, że może być coś lepszego. Ostatecznie Schwartz zgadza się z konkluzją Simona, że satysfakcja jest w rzeczywistości strategią maksymalizującą.

Dlaczego cierpimy Schwartz integruje różne psychologiczne modele szczęścia, pokazując, w jaki sposób można rozwiązać problem wyboru za pomocą różnych strategii. Należy zauważyć, że każda z tych strategii ma swój własny pakiet komplikacji psychologicznych.