Ratunek thumb|200px|Sobral i Nordenskjöld, ok. 1903 Po ustąpieniu lodu, 31 października Larsen wraz z 5 towarzyszami wyruszył w welbocie na poszukiwania Anderssona i Nordenskjölda. 5 listopada grupa dotarła do Zatoki Nadziei, gdzie znalazła wiadomość zostawioną przez Anderssona, że członkowie ekspedycji przetrwali zimę i 29 września wyruszyli do Snow Hill. Larsen sporządził żagiel z płachty brezentu i grupa pożeglowała na Snow Hill. Do brzegu dobili ok. 25 km od obozu zimowego Nordenskjölda i po 9 godzinach marszu dotarli do reszty ekspedycji 8 listopada 1903 roku. Tego samego dnia do Snow Hill Island przybył argentyński statek „” dowodzony przez kapitana J. Irizara, który zabrał polarników z Paulet Island i Snow Hill Island do Buenos Aires. Korweta argentyńskiej marynarki wojennej została wysłana z misją ratunkową, gdy „Anatarctic” nie powrócił na Falklandy. W styczniu 1904 roku członkowie wyprawy powrócili do Szwecji.
Znaczenie wyprawy Pomimo niepomyślnego zakończenia ekspedycja została uznana za sukces z uwagi na dokonane odkrycia geograficzne i zmapowanie kolejnych obszarów Antarktydy.