Bój pod Wyszkowem – walki pomiędzy polskim 31 pułkiem Strzelców Kaniowskich a bolszewickim 57 pułkiem strzelców, stoczony 18 sierpnia 1920 podczas Bitwy Warszawskiej.
Za cenę stosunkowo niewielkich strat polski pułk zdołał wyzwolić Wyszków, biorąc licznych jeńców i zmuszając bolszewicką 3 Armię do rozpoczęcia szybkiego odwrotu na wschód.
Preludium
W pierwszej fazie Bitwy Warszawskiej 31 pułk piechoty nie uczestniczył w walkach, stacjonując w rejonie Nieporętu stanowił odwód 10 Dywizji Piechoty. Dopiero 17 sierpnia został przerzucony w rejon Radzymina i zajął pozycje obronne pod wsią Stary Dybów.
18 sierpnia dowódca II batalionu 31 pp por. Pałka zaobserwował, że przeciwnik wykazuje niewielką aktywność bojową, a wręcz szykuje się do odwrotu. Wysłana na przedpole 7 kompania szybko przystąpiła do działań pościgowych w kierunku północno-wschodnim.
Dowódca pułku kpt. Mikołaj Bołtuć otrzymał już wcześniej rozkazy, które przewidywały, że w przypadku odwrotu nieprzyjaciela 10 DP rozpocznie działania ofensywne w kierunku na Wyszków. Te same rozkazy przewidywały, że 31 pp wraz z dywizjonem strzelców konnych i dywizjonem 10 pułku artylerii polowej będzie stanowić szpicę natarcia. Otrzymawszy od por.