Rurka katody jest pokryta tlenkami o dużej zdolności emisyjnej.
W miarę rozwoju techniki lampowej w większości rodzajów diod producenci przeszli na żarzenie pośrednie.
Historia W 1883 Thomas Alva Edison badając przyczyny zużywania się żarówek odkrył, że pomiędzy rozżarzonym włóknem żarówki a zewnętrzną elektrodą jest możliwy przepływ prądu. Edison opatentował swoje odkrycie, ale nie kontynuował prac w kierunku jego zbadania ani wykorzystania. Pierwszą diodę próżniową skonstruował angielski fizyk John Ambrose Fleming w roku 1904. Irving Langmuir pracując dla General Electric w latach 1909–1916 udoskonalił znacznie technikę próżniową i wynalazł pompę dyfuzyjną, co umożliwiło osiąganie wysokiej próżni i poprawiło znacznie parametry diody. Langmuir odkrył też wpływ domieszkowania torem na wzrost wydajności emisyjnej katod wolframowych. W 1925 Radio Corporation of America i General Electric wypuściły na rynek UX213, pierwszą masowo produkowaną pełnookresową diodę prostowniczą (kenotron).
Rodzaje i zastosowania Diody detekcyjne thumb|250px|Struktura wewnętrzna pośrednio żarzonej duodiody detekcyjnej 6H6 Diody detekcyjne (sygnałowe) pierwotnie stosowane były głównie w detektorach AM, FM odbiorników radiowych, ale znalazły też zastosowanie w różnorakich układach pomiarowych, impulsowych, przełączających i