Żołnierze opowiadający się po stronie bolszewików chcieli kontynuować walkę. Dopuszczali się grabieży na cywilach, do ich szeregów dołączyli przestępcy kryminalni zwolnieni z więzień na mocy amnestii w 1917 r. Widząc, iż tracą kontrolę nad własnymi zwolennikami, którzy domagali się wręcz zniszczenia całej reprezentacyjnej części miasta, irkuccy przywódcy bolszewików postanowili zawrzeć z junkrami zawieszenie broni. Rewolucyjny komitet wojskowy przerwał zbrojne powstanie i uznał władzę Gubernialnej Rady Ludowej, w której reprezentację miały uzyskać wszystkie partie socjalistyczneP. Nowikow, Изменчивые мотивы людей: Восточная Сибирь в гражданской войне, „Bестник Евразии”, 2002, nr 4, s. 109., oraz dumy miejskiej. Junkrzy zgodzili się złożyć broń i również uznać ich władzę.
Jednak praktycznie natychmiast po przerwaniu walk z innych syberyjskich miast, gdzie bolszewicy cieszyli się dużym poparciem, do Irkucka zaczęły kierować się zbrojne oddziały czerwonych, wzywane na miejsce przez zdominowany przez bolszewików Centrosybir. Na posiedzeniu Gubernialnej Rady Ludowej czerwonogwardziści oznajmili, że nadal domagają się ustanowienia w mieście władzy radzieckiej i nie rozbroją swoich oddziałów. uzbrojone siły czerwonych weszły do centrum Irkucka wprost po lodzie na Angarze.