Dwuletni kurs pracy społecznej (późniejsze Studjum Społeczne Katolickiej Szkoły Społecznej, a od 1937 Wyższe Katolickie Studium Społeczne) opracowany został programowo przez księdza Edwarda Kozłowskiego, przy współpracy księży Walentego Dymka, Ludwika Jarosza i Józefa Schulza. Już w 1933, w notatce prasowej, napisano, że kurs jest elitarny i ma charakter szkoły wyższej. W czerwcu 1937 studium uzyskało prawa państwowej szkoły wyższej. Planowano, że do wykładowców szkoły należeć będą m.in. Józef Babicki, Franciszek Harazim, Karol Gustaw Jonscher, Urszula Ledóchowska, Aleksander Mogilnicki i Wanda Szuman (ostatecznie tylko część z tych osób prowadziła wykłady).

Działalność dydaktyczną placówki przerwał wybuch II wojny światowej we wrześniu 1939. Nie doszedł do skutku rok szkolny, który miał się rozpocząć 3 października 1939.