Bitwa o Santander – bitwa stoczona w czasie hiszpańskiej wojny domowej latem 1937 r. Upadek Santander 26 sierpnia był przypieczętowaniem zwycięstwa frankistów w prowincji Santander, obecnie Kantabrii. W bitwie tej prawie całkowicie zniszczona została „Armia Północy” Republiki Hiszpańskiej; 60 000 żołnierzy republikańskich dostało się do niewoli.
Tło sytuacyjne Po upadku Bilbao 19 czerwca i zakończeniu nieudanej ofensywy republikanów pod Brunete 25 lipca frankiści zdecydowali się kontynuować ofensywę na północy Hiszpanii i zająć prowincję Kantabria.
Wojska nacjonalistyczne na północy liczyły 90 000 ludzi (w tym 25 000 Włochów), na czele których stał gen. Fidel Dávila Arrondo. Siły włoskie, kierowane przez gen. Ettore Bastico, obejmowały dywizję Littorio gen. Bergonzoliego, dywizję Fiamme Nere gen. Frusciego i dywizję 23 Marzo gen. Francischiego. Nacjonaliści mieli również sześć brygad Navarrese dowodzonych przez płk. Solchagę, dwie brygady kastylijskie pod rozkazami gen. Ferrera i jedną mieszaną dywizję hiszpańsko-włoską, Czarne Koszule, pod komendą płk. Piazzioniego.