Bitwa o Aragonię (lub odwrót aragoński) – kampania stoczona podczas hiszpańskiej wojny domowej, która rozpoczęła się tuż po wygranej przez frankistów bitwie o Teruel. Ofensywa wojsk frankistowskich wspierana przez siły włoskie i lotnictwo niemieckie, która trwała od 7 marca do 19 kwietnia 1938, rozbiła siły republikańskie i doprowadziła do zajęcia przez nacjonalistów całej Aragonii oraz części Katalonii i Lewantu.
Tło sytuacyjne Bitwa o Teruel na przełomie 1937 i 1938 roku wyczerpała zasoby materialne armii republikańskiej i wytraciła najbardziej doświadczonych, republikańskich żołnierzy. Spowolnienie dostaw z ZSRR zwiększyło trudności rządu republikańskiego, którego przemysł zbrojeniowy w Katalonii był już nadmiernie obciążony. W tym samym czasie gen. Francisco Franco skoncentrował większość sił nacjonalistycznych na wschodzie i przygotowywał się do marszu przez Aragonię do Katalonii i Lewantu. Frankiści byli w stanie skoncentrować 100 000 żołnierzy pomiędzy Saragossą a Teruelem włącznie ze swoimi najlepszymi jednostkami. Chociaż armia frankistów była mniej liczna od sił republikańskich, nacjonaliści byli lepiej wyposażeni i mieli prawie 950 samolotów, 200 czołgów oraz tysiące ciężarówek.