Koniec kampanii Kampania została rozstrzygnięta przez siły powietrzne. Równiny Aragonii pozwalały na łatwe tworzenie lotnisk polowych, co umożliwiało szybkie wsparcie powietrzne tuż za przesuwającym się frontem. Samoloty strony nacjonalistycznej nieustannie nękały republikanów atakami z powietrza, zmuszając ich do opuszczania kolejnych pozycji, a przez ataki lotnictwa na wycofujące się kolumny odwrót stawał się coraz bardziej chaotyczny. Zarówno Niemcy, jak i Sowieci wyciągnęli cenną lekcję z tej kampanii na temat wykorzystania samolotów do wsparcia działań piechoty.
Lleida i Gandesa padły w kwietniu. Stu czterdziestu żołnierzy amerykańskich i brytyjskich z XV Brygady Międzynarodowej zostało jeńcami frankistów. Tego samego dnia wojska gen. Arandy po raz pierwszy ujrzały Morze Śródziemne. Na północy postęp nacjonalistów trwał dalej i do 8 kwietnia elektrownie wodne w Pirenejach, zaopatrujące w energię m.in. Barcelonę, zostały zdobyte przez frankistów. Przemysł Barcelony doznał w wyniku tego posunięcia poważnego regresu, a dla utrzymania produkcji zostały ponownie uruchomione stare zakłady parowe. Nacjonaliści mogli wtedy łatwo zająć Katalonię i Barcelonę, ale Franco podjął decyzję o uderzeniu w stronę wybrzeża.